De Ziel van Arnhem: De Turbo Turk
Tim Lenders
De Lente kan als een boodschapper voor warme tijden dienen, maar niet op de meidag waar regen uit de hemel stortte. Het allesomvattende wolkenpak gaf de illusie dat het duister zijn intrede zou doen, toch was het pas vier uur ’s middags. Mijn collega’s en ik stonden bij de reclamezuil bij de Mediamarkt posters op te hangen, één hield hem recht, de ander stond met zijn rug naar de gure wind en de laatste plakte de poster van ons evenement op. Niet dat de posters deze dag veel aandacht zouden trekken, iedereen zocht naarstig zijn weg naar huis of andere beschutting.
”Hé jongens” schreeuwde een tengere Turkse man, “Wat doen jullie daar? Wat voor een feest is dat?” Ik pakte een poster en gaf hem aan de man, zijn bruine ogen verraden een woelig verleden en een diepere wijsheid. We gaven hem tekst en uitleg over onze organisatie, opgericht om de stad te verbeteren en de Arnhemse Lente in te luiden. “Dus als ik jullie wil helpen om de stad leuker te maken, dan kan dat?” We knikten eensgezind. “Aangenaam kennis te maken, ik ben Turboturk.”
De man liet zijn raps horen, zijn overtuigingen om zijn eigen weg te gaan. Hij het evenement graag bijwonen en vroeg naar de details. “Ik moet eerlijk zeggen jongens, ik weet niet of ik het ga halen.” We besloten de man een vrijkaartje te geven. Onze wegen zouden scheiden en TurboTurk zou in de vergetelheid verdwijnen door stress en een overvloed aan opdrachten.
Op de avond waarop wij ons als organisatie wederom moesten bewijzen, kwam de stroom aan mensen maar niet op gang. De dag was inmiddels vergaan in de volgende, en er waren een stuk of vijfenvijftig mensen. De zenuwen namen toe en we stonden bij de ingang; schijnbaar vergeefs te wachten op de zondvloed aan bezoekers. En dáár kwam de grootse man aanzetten, met gympen en keurig gekleed. De man had een ketting om, met daarin het logo van ons bedrijf.
”Hoe kom je eraan?” We konden ons niet herinneren aan merchandising te hebben gedaan. De beste man had een van onze posters gebruikt om het logo eruit te knippen en te plastificeren. Hij steunde onze plannen zo erg dat hij vastbesloten was om dat ook te uiten. Het lukte mij even met hem te praten, totdat de mensenstroom in hoog tempo toenam. We hebben hem daarna met gekleurde pruik, gekleurd t- shirt en nog vele andere opvallende uniformen zien verschijnen. Turbo Turk had een droom, energie stoppen in dat wat er toe deed.
Ik ontdekte naarmate de maanden volgden dat er een uniek verhaal achter deze energieke man school. Wie nieuwsgierig is mag hem zelf vragen maar het staat vast dat hij Zeventien jaar van zijn leven verloren heeft. Tijd die hij nu wilt inhalen.
Maar nu zag hij in dat de tijd om zijn leven belangrijk te maken was gekomen. Turbo loopt met zijn voortjakkerende drang langs middelbare scholen om leerlingen te waarschuwen over de valkuilen van het leven. Hij heeft zijn favoriete rapper ontmoet en er nog meer geluk en inspiratie uit gevonden. De losgebroken laatbloeier staat op podia’s, geeft workshops en werkt als vrijwilliger met probleemjongeren. Hij zet zich zonder aandacht of subsidie in voor de jongeren die dreigen het pad van rationaliteit te verlaten.
Turbo Turk zat laatst op ons kantoor. Ik keek naar een stralende man vol energie. Arnhem is als Turboturk; er staan grootse dingen te gebeuren zonder media-aandacht of subsidie.
