An American slice of life: it’s all about culture
Katrien Koetzier
Verhitte gezichten, rode konen en een hoop geroezemoes: de afgelopen weken gonsde het binnen buro302. Dat er iets stond te gebeuren, dat wist iedereen wel, maar wat dat ‘iets’ nou was, daar speculeerde men tot in den treuren over. Het MT maakte daar gelukkig een eind aan en deed enige tijd geleden een spectaculaire aankondiging: op dertien april vertrekt er een delegatie buro’ers naar Amerika, het land waar alles mogelijk is:
Bij het bekijken van typisch Amerikaanse films, krijg ik steeds het idee dat een groot deel van de Verenigde Staten zich kenmerkt door: veel ruimte, brede wegen, dikke mensen, veel eten, veel drama en veel enthousiasme. Ik dacht altijd dat het getoonde beeld in die films een beetje aangedikt was, en dat het ‘in het echt’ wel mee zou vallen. Ik had het idee dat Amerika, doordat het net zoals Nederland een Westers land is, erg op ons land zou lijken. Met mensen net zoals wij, wat ‘wij’ dan ook moge betekenen. Echter, nu ik sinds twee dagen zelf, ter gelegenheid van een buro302 werktrip, bivakkeer in het land waar alles kan, kan ik stellen dat niets minder waar is. Amerika, Minneapolis in ieder geval, is precies hoe je denkt dat het is. Warme en gastvrije mensen, die niet vies zijn van een tikkeltje dramatiek, enorme wegen, straten met huizen die er allemaal weer anders uitzien en een maatschappij die volkomen gericht is op eten. Eten is, net zoals sentiment, gastvrijheid en dramatiek, een essentieel onderdeel van de Amerikaanse cultuur.
Bierworsten met uien, gesuikerde donuts, nacho’s die druipen van de (kaas)sausjes, cinnamon almonds, hotdogs met zuurkool, popcorn met boter en suiker en cupcakes met slagroom. Het stadion van de Twins stond er vandaag in ieder geval bol van, het knapte bijna uit zijn voegen. Samen met mijn collega’s bezocht ik, om in Amerikaanse sferen te komen en ter voorbereiding op een week keihard werken, een baseballwedstrijd. De Twins (Minnesota’s trots) speelden tegen de Texas Rangers. Mijn collega’s en ik keken onze ogen uit, maar voor Amerikanen is het bijwonen van een baseballwedstrijd geen bijzondere aangelegenheid. Zij trekken op de zaterdagmiddag in grote getale naar het stadion, met hun familie, met vrienden, of op een (eerste) date. In het stadion zelf draait het niet zozeer om de wedstrijd, als wel om de sociale aangelegenheid en het nuttigen van zoveel mogelijk voedsel en bier. Prachtig om te zien. De zintuiglijke prikkeling die je ervaart tijdens zo’n game, is nauwelijks te beschrijven. Er is geen moment rust, want de Amerikanen willen bezig gehouden worden, zo vertelde een Amerikaanse student mij. De jongvolwassenen in Minneapolis zijn overigens enorm sociaal en te allen tijde bereid om je de weg te wijzen, of om gewoon een praatje te maken. Tussen de slagen door (baseball is te vergelijken met slagbal) wordt er muziek gedraaid, rennen er volwassenen in pluche pakken over het veld en worden er danscompetities gehouden tussen de toeschouwers. Het publiek kan stemmen op de persoon waarvan zij vinden dat hij het meest enthousiast danst. Er wordt van je verwacht dat je volop meedoet in het spektakel, je handen in je zakken houden is uit den boze.
Naast massale zintuiglijke prikkeling, is er ook ruimte voor sentiment, Amerikanen zijn trots op dat beetje cultuur dat zij hebben. Zo raakte ik tijdens het voorprogramma van de baseballwedstrijd enorm ontroerd door een oude oorlogsveteraan die in het zonnetje werd gezet. Met zijn achtentachtig jaar werd hij publiekelijk geëerd en werden de diverse presidentiële onderscheidingen die hij reeds had verworven, genoemd. Op het enorme televisiescherm dat bovenin het stadion hing, kon men de reactie van de veteraan op die staande ovatie aanschouwen. Trillende lipjes en tranende ogen, zowel bij hem als bij mij. Ook het nationalisme dat je in films ziet, is niet aangedikt, maar hoort bij de Amerikaanse maatschappij. Een voor allen en allen voor een. Amerika kent geen rijke historie, maar de opgebouwde cultuur staat als een huis. Zij zijn trots op datgene wat hun cultuur kenmerkt en schromen niet om hun trots te delen met toeristen, het maakt daarbij niet uit of het nou om baseball, oorlogsveteranen of voedsel gaat. In de krappe drie en een half uur dat de wedstrijd duurde, leerden mijn collega’s en ik hoe het in Amerika, Minnesota, werkt: wees enthousiast en laat de nuchtere Hollandse mentaliteit los! Een betere voorbereiding op het studentenleven aan de Mankato State University konden wij ons niet wensen!
Foto: Buro302
Kees Crone op woensdag 18 april 2012 om 12:20 uur
Goed dat Katrien Koetzier haar ervaringen met de lezers van A-D deelt. Katrien kan schrijven!