Indrukwekkende 4 mei herdenking in het Inspiratiehuis Arnhem
Maria Mazarakis (Inspiratiehuis)
Het idee dat ik had om op een niet-alledaagse wijze, samen met mijn kinderen van 9 en 10 jaar, de slachtoffers van de Tweede Wereld Oorlog te herdenken werd gedeeld door vele Arnhemmers. Rond de 70 bezoekers telde het Inspiratiehuis Arnhem voor de familievoorstelling van Anne Frank in het Achterhuis, gespeeld door Sabine van Boven. De voorstelling vond plaats in één van de kamers van het Inspiratiehuis, waar het met 30 kinderen en 40 volwassenen precies de sfeer van het Achterhuis kreeg; we zaten dicht op elkaar, geboeid luisterend. Zeer indrukwekkend.
Begin januari ontmoette ik Sabine van Boven (actrice en regisseur) die vertelde over de monoloog die ze heeft geschreven over het Dagboek van Anne Frank in het Achterhuis. Een voorstelling die ze regelmatig op scholen speelt. Ik werd zo enthousiast dat ik ter plekke voorstelde om de voorstelling op 4 mei in het Inspiratiehuis te programmeren. Ik zag het voor me…. Een herdenkingsritueel die ikzelf zo graag met mijn kinderen zou willen hebben met een voorstelling, kaarsjes aansteken, muziek, 2 minuten stilte en dan uit de stilte komen met het mooie nummer ‘Motherland’ van Natalie Merchant. Wat zou dat mooi zijn, dacht ik toen …
En zo geschiedde… Haha! Mooi om te ervaren dat je alles kunt organiseren zoals je het graag wilt hebben.
“Heb je geen gordijnen?”, vroeg Sabine me gisteren? “Het moet donker zijn, zoals ik het Achterhuis”.
“Nee”, zei ik, “We kunnen de ramen aan de buitenkant met vuilniszakken dichtmaken, toch?”
Zo zaten we tijdens de voorstelling in het donker. Gek om de prachtige omgeving waar we in zaten niet te kunnen zien…
We zaten er alleen met Anne Frank en haar dagboek. Anne die vertelde over haar leven in het Achterhuis; over het leven in een te kleine ruimte, met de vele ruzies tot gevolg, over de angst verraden te worden, de belletjes aan de deur en dat ze daarna heel lang stil moesten zijn, haar speciale momenten met Peter, over het eten dat steeds minder werd en minder lekker; “We aten soms verrotte boerenkool, nou… daar heb je écht zin in, Bah!”
Omdat we alleen met Anne in één ruimte waren, zo dichtbij, leefden we mee, voelden we elke opwinding, haar angst, haar verdriet en soms ook blijde momenten. De kinderen, maar ook ouders waren geraakt. Het meisje naast me keek naar me, toen ik zelf een traan wegveegde… Wat een indrukwekkend spel zeg, van Sabine. Zó mooi ook…
De kinderen staken vele kaarsjes aan, we haalden de vuilniszakken van de ramen, Judith van de Horst en Paul Bul speelden en zongen een mantra. Zo gingen we de twee minuten stilte in…
Ik hield de tijd bij, maar zag tot mijn schrik dat ik niet echt een horloge had waarop je goed kon zien wanneer de twee minuten voorbij zouden zijn… Ach, stilte is altijd mooi dacht ik, een minuutje meer maakt ook niet uit. Nou… één jongetje stak z’n vinger aan het eind op; “Mag ik iets zeggen? Dat waren geen twee minuten hoor, ik heb geklokt, het waren er wel vier!”
Volgend jaar op 4 mei, vraag ik dat jongetje om de tijd bij te houden.
Foto’s: Alain Baars
Petra Else Jekel op maandag 7 mei 2012 om 11:37 uur
Mooi om hier nog even het verslag te lezen en er zo toch een beetje bij te zijn geweest.