De Ziel van Arnhem: Arnhemse Intouchables
Beweging Kleurstof
Wat gebeurt er met een mens wanneer je alleen het hoofd kan bewegen? Niet veel, als je het hoofd koel houdt, zoals een vrouw uit de Laar dat doet. Haar ziel wordt gekenmerkt door een vrijheidsdrang die door geen enkele instantie onderuit kan worden gehaald. Met uiterste nauwkeurigheid manouvreert ze zichzelf met kinbesturing langs de gevaren van het leven. Ondanks en misschien wel dankzij haar lichamelijke beperking openbaart zij haar merkwaardige levensvisie: “Je moet gewoon leven”
Ze is werkgever van een bonte verzameling aan zielen; een fotografe, een camerastudente, een amateurschrijver en nog wat mensen voor wie het etiket ‘moeder’ te weinig opgaat. Al deze mensen hebben meer aan haar hoofd dan zij iets aan andermans handen heeft. Ze is, vanuit het perspectief van een amateurschrijver gezien, een bron van duizenden verhalen, maar één verhaal trekt toch de meeste aandacht.
Naast het leven van de vrouw, op een afstand van hoogstens 20 meter, ontpopt zich een ander fascinerend leven. De vrouw woont naast een andere vrouw, afkomstig uit het land van de dichters van Isfahan, uit het land van de Perzische Shahs. De Iraanse aanbad echter de verkeerde god, op het verkeerde moment. Na haar universitaire graad wachtte haar een bittere beloning; haar familie werd uitgemoord door een regime dat vrijheid niet al te hoog in het vaandel had staan. Nu, jaren later, loopt ze werkloos door de regenachtige straten van Nederland.
De Arnhemse Intouchables, twee vrouwen in gevangenschap. De ene zit gevangen in het lichaam, maar heeft de vrijheid in haar hoofd te rondwaren, de ander is vrij in beweging, maar zit vast in een land dat haar niet wil hebben. De Nederlandse vrouw wordt geholpen bij haar handicap, de maatschappij staat klaar om haar te helpen. Voor een Iraanse bio-chemicus resteert een maatschappelijke weerzin tegen de Islam, ook al is ze Christen.
Al jaren kijken ze elkaar voorzichtig aan, ze drinken eens in de zes maanden een kop koffie, beiden verlangend naar elkaars ziel. Toch verwachten ze een bemoeilijking van elkaars leven. Ze spreken elkaar sporadisch, maar er doemen zich steeds meer vragen dan antwoorden op. Waar is het passende slot in deze niet bestaande film?
Marloes Lammers op zaterdag 14 juli 2012 om 10:02 uur
Soms lees je stukjes die je grijpen, de ene keer vanwege het verhaal, de andere keer vanwege de schrijfstijl. Hier zijn het beide.