Oostpool speelt De Misantroop

{

Molière’s Misantroop blijkt een voor mij heel herkenbare persoon te zijn. Letterlijk: een mensenhater, maar in het verhaal een persoon die vindt dat hij altijd de waarheid moet zeggen. O ja, dat soort figuren ken ik wel. Zo’n heel kritische cabaretier, waar je naar toe gaat en een paar uur van geniet maar met wie je voor geen goud zou willen samenleven. Iemand die het beste voorheeft met de wereld, geen concessies doet – en dus weinig bereikt. Een goede vriend van mij gaat hier in het dagelijks leven tamelijk ver in; hij wordt er niet gelukkig van. En eerlijk gezegd herken ik mijn eigen neiging tot directheid‚Ķ waarmee ik in de loop van de tijd wat beter heb leren omgaan.

Tot zover mijn huiswerk vooraf. Heel benieuwd wat Oostpool ervan maakt! De Arnhemse Schouwburg: alweer een tijd niet geweest. Voor de voorstelling heb ik alle gelegenheid om schouwburg en toneel (zonder gordijn) te bekijken. De vergulde engelen aan de wanden vallen me op. Vreemde omgeving voor Oostpool‚Ķ Hun eigen decor ziet er uit als de bouwmarkt waar ik vanmiddag nog was: merkwaardige platen in rekken, een larger-than-life foto van een man, deels afgedekt door nog zo’n grote plaat. De batterij lampen is prominent in beeld, gericht op een paar podiumvullende lange banken. Daar speelt de voorstelling zich af.

De Misantroop - Oostpool - Sanne Peper

Het verhaal van Molière is in de versie van Oostpool mooi verplaatst naar onze tijd. Alleen al de aankleding. De Misantroop Alceste in een strak grijs pak met stropdas, zijn eerste tegenspeler Philinte (tevens een verbindende schakel tussen hem en de Facebook wereld) in een soepel paars pak, boordknoopje open, geen sokken. De Wereld van de Vrienden is gekleed in wilde ruiten, passend bij hun gedrag.

Het verhaaltje ontvouwt zich in een mooie reeks scènes met schijnbewondering, kuiperijen, processen, roddels en vileine vrouwen; de samenleving is niet echt veranderd sinds de tijd van Molière. De liefde – daarvoor gelden andere wetten. Dat Alceste nou net op Célimène moest vallen. De liefde maakt dat de hoofdpersoon uiteindelijk heel even overstag lijkt te gaan en zijn aanbedene vraagt om te liegen, hem te pleasen. Een subtiel spel met spannende stiltes en wendingen. Zou ze? Zou hij? ‚Ķ De slotclaus: Kan ik ergens heen waar ik echt integer kan zijn? Die laatste zin had wat mij betreft wat minder terloops gezegd kunnen worden.
Ik vond het zelf een interessante avond; het thema is nog steeds heel relevant, het zag er goed uit, spelers zetten hun teksten geloofwaardig neer (inclusief het goed bij de figuur Célimène passende Vlaams accent); hier en daar nog wat stroef maar dat komt in de volgende uitvoeringen vanzelf goed.

De Misantroop - Oostpool Sanne Peper

Op de première-nazit spreek ik nog enkele bezoekers. Wat vond je van de voorstelling? Over het algemeen positief, een enkel kritisch commentaar: teveel opzegtoneel (hoewel dat ook met hun stemming van de avond te maken kon hebben); wat moesten al die spullen op het toneel, leidde me af – maar wat was hun tekstbehandeling goed! Complimenten voor de aankleding, Zou een geschikt stuk zijn voor scholieren van de Facebookgeneratie – en op de valreep twee jongens die, vanwege de afstand van het stuk tot hun eigen leven, niet echt geraakt waren‚Ķ

Hè? Ga zelf kijken en herken je eigen worsteling met waarheid en schone schijn.

Oostpool De Misantroop, zie voor speellijst

Foto’s: Sanne Peper

Reacties

Geef een reactie on "Oostpool speelt De Misantroop"

Geef een reactie

Je mailadres wordt niet gepubliceerd.


*