mowl

Gelovige

Hoofdschuddend wrong hij zijn handen. “Nee, hij is niet dood,” prevelde hij, “hij k√°n niet dood zijn.” Hij geloofde het niet – natuurlijk niet: welke vader overleeft nu zijn zoon? De beide journalisten wisten al dat ze niet welkom waren. Ze keken elkaar aan. Dan dorst één van hen het te zeggen. “Ze hebben zijn been gevonden,” zei hij zacht,…


Witte bolle

In zijn rechterhand hing een zak met broodjes, in de andere had hij een peuk: de man die, op weg naar huis, een maat had ontmoet zodat hij even tegen hem aan kon kletsen. De ander hing over zijn brommer gebogen. Ik zou zweren dat het een Puch was, als ik daar verstand van had gehad. “Ik train vier dagen…


Bezorgd

Ze knikte vriendelijk gedag toen ik haar passeerde bij de vuilcontainer. Op hetzelfde moment duwde ze gesealde pakken reclamefolders door de speciale papieropening. In de krantentassen aan haar fiets had ze er nog veel meer. “Zo,” zei ik op een toon die ikzelf al meteen veel te confronterend vond. Soms vergat ik dat de buurt waar ik nu liep niet…


Onthulling

Soms gebeuren dingen om een reden – en soms ook niet. Hoe dan ook, ineens stond ik in de burgemeesterskamer waar een gebrandschilderd raam werd onthuld voor de burgemeester. Of beter eigenlijk: de voormalige werkruimte van de voormalige magistraat. Er stond koffie geserveerd op de grote, houten vergadertafel. “Ik had het hier in mijn tijd heel anders ingericht,” fluisterde de…


Nijkerk

“Je bent vast nog nooit in Nijkerk geweest,” veronderstelde de oudere vrouw. Ze knikte maar meteen. “Natuurlijk niet,” zei ze, “wat heb je ook in Nijkerk te zoeken?” Met één hand hield ze zich vast aan de vuilcontainer. Ze keek pijnlijk. “Mijn knie,” vertelde ze, “ik ben net geopereerd.” Voetje voor voetje schuifelde ze verder. “Mijn zus woont in Nijkerk,”…


Openhartig

“Ik ben in ’92 naar Nederland gekomen,” zei de man, “twee jaar later ben ik gaan studeren en daarna ben ik me gaan specialiseren in de VS. Toen ik na vier jaar terugkwam was de cultuurschok groter dan toen ik van Syrië naar hier vluchtte.” Hij keek me even vorsend aan, maar ik zei niks. “Voor het eerst vroeg iemand…


Beeld

“Kijk,” knikte de dame achter de rollator tegen haar vriendin die zwaar leunde op een wandelstok, “dat heeft hij nog in mijn atelier gemaakt.” Wandelstok boog haar rug omhoog. “Verdraaid ja,” herkende ze het beeld, “dat weet ik ook nog.” Ze kneep haar ogen samen. “Het is hem toch wel?” “Wat denk je,” snoof Rollator, “dat ik dat werk niet…


Pauze

De mensen liepen langs hem heen want ze zagen hem niet – of eigenlijk: ze wilden hem niet zien. Het maakte de man niks uit, zo leek het, want onverminderd vervolgde hij zijn betoog tegen het onrecht in de wereld. Hij had plakkaten bij zich met kreten tegen de wapenwedloop en simpele rekensommen die zouden moeten aantonen dat we allemaal…


Gestoord

Pianoman wist dat zijn schedel het sterkste deel van het skelet was, dus had hij geprobeerd met zijn hoofd het gepantserde glas van de isolatiecel te breken. Toen dat niet lukte wilde hij zijn polsen doorsnijden: “Liever dood naar buiten, dan levend hierbinnen,” zei hij. De rechter oordeelde dat Pianoman een gevaar was voor zichzelf en drie weken gedwongen moest…


Karaoke

“Gaan we vanavond nog karaoken?” vroeg het meisje in de volle treincoupé. De telefoon, waarin ze de vraag had gesteld, gaf een onverstaanbaar antwoord. Het meisje luisterde met halfopen mond. “Nee, Albert kwam langs en die wilde per se neuken.” zei het meisje. “Anders was ik al twee uur eerder onderweg geweest naar jou. Maar hij wou zo ontzettend graag…


IJsbreker

Hij had al drie dagen geen warme maaltijd gehad, vertelde hij terwijl ik eigenlijk door wilde lopen. “Ik heb achter het elektriciteitshuisje geslapen,” zei hij ook nog, “nou ja, geslapen: ik heb meer wakker gelegen.” De man hakte intussen het ijs op het voetpad aan stukken om ze daarna in de goot te vegen. “De meeste mensen vinden dat de…


Reddingsvest

Liefdevol legde ze haar hand op de grote tas naast haar stoel. “Ik ben zo blij met dat groene vest,” zei ze, “het was precies waar ik naar zocht.” Ze liet de tas los om het glas chocolademelk vast te pakken en op te tillen. “Wat denk je,” peinsde ze halverwege, “is het niet te groot voor mij?” Onwillekeurig gleed…