{
Alice Pereboom schrijft over de wederkerige relatie tussen binnen- en buitenwereld. Het zijn kleine puzzelstukjes van een zich ontwikkelend bewustzijn.
Het is fijn dwalen over pleinen, door steegjes, langs wegen. Om deze tijd lijkt de stad verlaten maar later vullen de straten en terrassen zich met uitgelaten mensen. Oorlogstooi zoekt oorringetje, heupbroek een matje, leren jekkie gaat voor skinny jeans en vlasbaardje wil wolletje; het verlangen is van iedereen en alle tijden. Hoe het uitpakt zal de toekomst leren.
Verderop geven wegwijzers meerdere richtingen aan. Ik ben hier vreemd en herken de bestemmingen nog niet. Terwijl ik de mogelijkheden bekijk, voel ik wanhoop opkomen; vanuit dit standpunt zie ik echt niet waar het allemaal naartoe gaat! Er zit niets anders op, ik zal een eerste stap moeten zetten. Het wordt een aarzelende vraag aan een welwillende voorbijganger. Een paar minuten later heb ik mijn richting gevonden.
Foto: Alice Pereboom
