23 januari 2026
2 min lezen

Recensie: Brasserie Vieux Paris

Foto: © Hessel Visser

ARNHEM – Het almaar voorbijrazende verkeer op het Velperplein, doet ergens in de verte denken aan Arnhems grootstedelijke ‘broer’ aan de Seine, met de perfecte hexadecagoon waarin Brasserie Vieux Paris nu al bijna tien jaar huist als bourgondisch middelpunt.

Het zijn ‘de donkere dagen voor kerst’ en de grote kerstboom verlicht het plein op een feeërieke manier, als we het gietijzeren hekwerk van de brasserie passeren. Binnen wacht zowel letterlijk als figuurlijk een comfortabel, warm welkom. We kiezen voor een tafeltje buiten. Hoewel ‘buiten’ een rekbaar begrip is, want het terras bevindt zich geheel onder parasols en de buitenzijden zijn voorzien van flexibele, transparante wanden. Gaskachels verwarmen de boel meer dan voldoende, waardoor het hier prima toeven is! Het zit dan ook zowel binnen àls buiten helemaal vol vanavond!

De keurige linnen-gedekte tafeltjes zijn op een speelse wijze verspreid over de ruimte; elk voorzien van een genoeglijk lampje en een hoog glas met daarin extra bestekzilver. Het servet bevindt zich opgerold in een zilveren servetring op tafel en uit de speakers klinkt Aznavour’s ‘La Bohème’. Zó wil je ontvangen worden. Parijs is niet ver, sterker: gevoelsmatig zijn we er nu!

Foto: © Hessel Visser

De zeer aimabele bediening komt direct met een mandje overheerlijk gebakken stokbrood begeleid door een schaal met zwarte en groene gemarineerde olijven, olijventapenade en salami en vraagt wat we willen drinken. Om de smaakpapillen open te zetten, bestellen we een pastis en een glas chardonnay. Als ‘vaste’ amuse krijgen we een smakelijke vitello tonato uit een klein kommetje.

Brasserie Vieux Paris biedt een driegangen keuzemenu aan voor een mooie € 43,50. (weekendprijs). Om de avond te starten kiezen we voor de met gruyère gegratineerde coquilles St. Jacques met zeekraal, prei, Noilly Prat saus en voor mijn disgenoot de tonijncarpaccio met citrusdressing, lente-ui en wasabicrème.

De coquilles worden frivool geserveerd in een porseleinen schelp en wat meteen opvalt is de ontzettend aantrekkelijke laag gratin op basis van gruyère. De coquilles zijn mooi gesneden en erg lekker op smaak. De smaak van de droge vermouth (als hoofdbestanddeel van de Noilly Prat saus) komt subtiel door en combineert erg fijn met de zeekraal. De pastis die ik hierbij drink maakt ook een trefzekere combinatie.

Coquilles St. Jacques. Foto: © Hessel Visser

De tonijncarpaccio van mijn disgenoot is erg fijn van structuur, bijna romig van textuur, en ultradun gesneden. Erg mooi! Als kleine eter, kiest zij dit voorgerecht omdat het ook een ‘licht’ gerecht is; daarna kan je nog even verder.

Tonijncarpaccio. Foto: © Hessel Visser

Dan de hoofdgerechten. De gepelde gamba’s op saffraanrisotto van mijn disgenoot vallen erg in de smaak, hoewel de risotto misschien een tikje meer garing mag hebben, maar dat verschilt soms per chef. Romig en hartig zijn de twee woorden die de smaak het best omschrijven. ‘Puur comfortfood’ gaat een paar keer over tafel. De gamba’s zijn perfect gebakken en sluiten qua smaak naadloos aan.

Gepelde gamba’s op saffraanrisotto. Foto: © Hessel Visser

Zelf kies ik voor de rosé gebakken zalmfilet met dillesaus, een betrekkelijk eenvoudig gerecht, maar dat daardoor ook eenvoudig de mist in kan gaan. Hier niet. De zalm is werkelijk prachtig op de huid gebakken, en supermooi gegaard met behoud van alle sappen. De dillesaus doet haar werk en voegt een hartige en -weer- romige laag toe aan het palet. De begeleidende sauvignon blanc van het huis balanceert de smaken keurig uit.

Gebakken zalm met dillesaus. Foto: © Hessel Visser

De hoofdgerechten worden begeleid door diverse bijgerechten, namelijk Franse frieten, gekookte verse groentjes, aardappelgratin, en overheerlijk gestoofde appeltjes. Een bord aangemaakte Franse bladsla -ook overheerlijk- maakt alles compleet.

Na deze twee gangen zitten we beiden ‘lekker vol’ en we besluiten de avond met koffie, espresso en cognac van het huis (Asbach Uralt dus formeel geen ‘cognac’ maar Duitse brandewijn en zeker niet minder lekker). De avond bij Brasserie Vieux Paris komt ten einde als we het gietijzeren klaphek passeren en de warmte van ‘Parijs’ verruilen voor de koelte van een Hollandse decemberavond en het verkeer rond het Velperplein nog steeds een bonte brij van sirenes, claxons en lichtjes representeert.

Geef een reactie

Your email address will not be published.

Vorige Bericht

Verkiezingsprogramma D66 – Energie voor Arnhem: ambities op grootstedelijk niveau

Laatste berichten

Ga naarBoven