Soms gebeuren dingen om een reden – en soms ook niet. Hoe dan ook, ineens stond ik in de burgemeesterskamer waar een gebrandschilderd raam werd onthuld voor de burgemeester. Of beter eigenlijk: de voormalige werkruimte van de voormalige magistraat.
Er stond koffie geserveerd op de grote, houten vergadertafel.
“Ik had het hier in mijn tijd heel anders ingericht,” fluisterde de feestelinge me tersluiks toe na afloop van het eerbetoon. Ik knikte vriendelijk, hoewel misschien wel iets teleurgesteld – wat ook de echtgenoot van de bewindsvrouw had gezien. Hij boog zich in het geniep naar mijn oren.
“Alleen koffie,” zei hij. “Geen borrels en geen bitterballen.”
Het leek hem te amuseren. Ik probeerde mee te smuilen.
“Daar kwam ik ook niet voor,” loog ik. “Ik ben hier voor de onthulling.”
De gemaal keek naar zijn ega. Die draaide hierop haar ogen naar mij. Tegelijk schoten ze in de lach.
“Eerlijk waar!” zei ik.
