ARNHEM – Sommige horecazaken zijn zo vertrouwd dat je ze nauwelijks nog ziet. Ze maken al jaren deel uit van het straatbeeld en verdwijnen daarmee ongemerkt naar de achtergrond. Voormalig Eetcafé Rubens was zo’n zaak. We liepen er talloze keren langs, maar binnenstappen om ons tegoed te doen aan vlees- en garnalenspiezen deden we zelden. Totdat de eigenaren besloten het roer om te gooien. Een nieuwe naam, een nieuw ‘concept’: Rotisserie Rubens. Dat maakte nieuwsgierig.
De aanloop naar de heropening in september liet weinig ruimte voor twijfel over de nieuwe koers. De socialmediakanalen werden overspoeld met vrolijke aankondigingen waarin kip de absolute hoofdrol speelde. Kip, kip en nog eens kip. Een nogal eenzijdig vooruitzicht, vond ik. Zeker voor iemand die niet bepaald bekendstaat als fervent kipliefhebber.
Toch schuiven we een week na de heropening aan. Gelukkig is er ook iets bij het oude gebleven: Kees, het wandelende monument van Rubens, beweegt zich nog altijd met zijn kenmerkende tomeloze energie door de zaak. Een geruststellende gedachte. Blijkbaar is niet iedere vorm van verandering noodzakelijk.
Bij het bestuderen van de kaart blijkt de kipdominantie overigens nogal betrekkelijk. De rotisserie telt welgeteld twee kipgerechten: vol-au-vent en een halve kip. We laten beide voor wat ze zijn en richten onze aandacht op de rest van de kaart. Dat betekent qua voorgerechten een steak tartaar (€ 16,50) voor mij en truffelkroketten (€ 10,90) voor mijn tafelgenoot.
De steak tartaar verschijnt in de klassieke opmaak, met de gebruikelijke garnituren afzonderlijk op het bord. Of het vlees ter plekke is aangemaakt, blijft onduidelijk. Wat wel duidelijk is: aan smaak ontbreekt het. De toevoegingen weten het geheel niet uit zijn lethargie te halen. Een gerecht dat vooral doet denken aan een gemiste kans.
De truffelkroketten -vijf stuks- zijn ingekocht en huisgefrituurd. Niets spannends of eigen aan, allemaal binnen de lijntjes.
Dan de hoofdgerechten. Mijn keuze valt op de geestig bedoelde ‘steak van de week’ (€ 27,50). De presentatie is echter minder geestig. Een steak op een bord, vergezeld van een portie Café de Paris-boter. Dat is het. De kaart spreekt overigens van ‘zelfgemaakte kruidenboter van Café de Paris’, een formulering die culinair noch taalkundig veel vertrouwen wekt. Café de Paris is van oorsprong een karaktervolle, kruidige saus of boter die traditioneel bij gegrild vlees wordt geserveerd. Een begeleider die een steak beslist kan optillen, mits goed uitgevoerd.
En daar gaat het opnieuw mis. Het vlees is aan de droge kant en bovendien niet overal medium gebakken, zoals we hadden gevraagd. Zout en peper ontbreken eveneens; zelfs een peper- en zoutstel op tafel is niet te bekennen. Slordig, zeker bij een gerecht dat zo weinig verhulling kent. We laten het passeren, hoewel we daar achteraf beter iets van hadden kunnen zeggen. Ook aan tafel mag enige kwaliteitsbewaking worden verwacht.
De gamba’s met chorizo (€ 27,50) van mijn disgenoot vallen beter in de smaak. De combinatie werkt, de gamba’s zijn prima en de chorizo voegt een aangename hartigheid toe. Toch is er ook hier het nodige op aan te merken. De garnalen worden ongepeld geserveerd, iets wat de kaart verzuimt te vermelden. Dat maakt het eten er niet bepaald gemakkelijker op. Een vochtig doekje zou dan geen overbodige luxe zijn, maar dat moet mijn tafelgenoot tot twee keer toe vragen. De bijbestelde knoflook-chilisaus laat bovendien nog enkele minuten op zich wachten. Kleine ongemakken misschien, maar samen doen ze afbreuk aan het eetplezier. Niets om lang over na te praten.
Het dessert moet de avond nog redden. Dat lukt deels. Mijn tafelgenoot bestelt een sgroppino (€ 11,50), die met het nodige theater aan tafel wordt bereid. De jonge medewerkster heeft een heel verhaal over de ontstaansgeschiedenis uit het hoofd geleerd, maar door het rumoer in het restaurant komt daar weinig van terecht. Gelukkig maakt het resultaat veel goed: de sgroppino zelf overtuigt prima.
Mijn crème brûlée (€ 9,50) is minder geslaagd. De suikerlaag is stevig gebrand, maar daaronder heeft de crème kennelijk te lang aan de hitte blootgestaan. Het resultaat is een veel te warme, waterige massa. Van de klassieke balans tussen koele, romige custard en knapperige karamelkorst is weinig over.
Een restaurant hoeft niet iedere avond zes te gooien. Rotisserie Rubens is bovendien nog maar net begonnen aan zijn nieuwe bestaan. Dat biedt ruimte voor een leercurve en wellicht was onze eerste kennismaking simpelweg wat vroeg na de heropening. Maar een nieuw concept vraagt meer dan een opgefriste kaart en een enthousiaste campagne. Uiteindelijk moet het op het bord gebeuren. En juist daar valt deze avond nog het nodige te winnen. Vooral aandacht voor product, bereiding en presentatie zou geen overbodige luxe zijn.
Nou… vorige formule was al erg afgezaagd. Jullie recensie zorgt ervoor dat een hernieuwde kennismaking niet mwer relevant is.
Beste Hessel,
Dank voor je uitgebreide recensie en fijn dat je, ondanks dat je aangeeft vroeger zelden bij ons binnen te zijn gestapt, toch nieuwsgierig genoeg was om ons nieuwe concept een kans te geven.
Wat ons wel opvalt: je voelde je blijkbaar niet geroepen om binnen te stappen bij het oude Rubens, waar vlees- en garnalenspiesen werden geserveerd. Om vervolgens bij wat volgens jou een ‘kiprestaurant’ is, juist een steak te bestellen. Daar zetten wij dan weer onze vraagtekens bij.
Overigens hebben we ons nooit geprofileerd als een kiprestaurant. Een rotisserie is een roterende oven – die inderdaad midden in ons restaurant staat en waarin we onder andere onze kip bereiden. Daarnaast hebben we bewust gekozen voor een nieuwe, Franse twist in onze gerechten. Rubens verwijst juist naar het vertrouwde karakter en de geschiedenis van de zaak. Iets meer research vooraf had je wellicht wat extra context gegeven.
Ook op onze social media was, tussen alle ‘kip, kip en nog eens kip’, duidelijk te zien en te lezen dat niet alles van de oude kaart zou verdwijnen. Dat de kip een hoofdrol speelt, betekent natuurlijk niet dat er niets anders te kiezen valt.
En dan Cees, ons wandelende monument. Een bekende verschijning, zo blijkt. Opvallend voor iemand die aangeeft zelden bij ons binnen te zijn gestapt. Gelukkig is hij inderdaad gebleven. Sommige dingen hoef je niet te veranderen.
Over smaak en presentatie valt uiteraard te twisten. Onze gerechten zijn bewust eenvoudiger en met een Franse twist opgebouwd – zoals je die ook in een Parijse bistro tegen zou kunnen komen. En onze gamba’s? Die worden hier al 26 jaar ongepeld geserveerd. Zoals het wat ons betreft hoort.
Jammer vinden we vooral dat de moeite van onze jonge medewerkster om iets extra’s van de avond te maken met een verhaal over de sgroppino, uiteindelijk vooral als een minpunt wordt benoemd. Wij zien dat toch anders: enthousiasme en gastvrijheid mogen wat ons betreft juist onderdeel zijn van de beleving, net zoals onze Irish Coffee aan tafel.
Wat we misschien nog wel het meest jammer vinden, is dat we tijdens jullie bezoek – in onze eerste week na opening – geen enkele feedback hebben ontvangen. Dat had ons de kans gegeven om direct iets te doen met de punten die jullie minder vonden. In plaats daarvan lezen we de recensie ruim twee maanden later.
Natuurlijk nemen we de inhoudelijke feedback serieus. We zijn continu bezig met verbeteren, finetunen en ontwikkelen. Juist in de eerste weken van een volledig nieuw concept. Als horecaondernemers weten we allemaal dat een nieuwe zaak even tijd nodig heeft om volledig op stoom te komen. Een ongeschreven horecaregel die een culinair columnist wellicht ook kent. 😉
We hopen je daarom graag nog eens te mogen ontvangen! Dan kun je ons opnieuw beoordelen – en krijgen wij de kans om het tegendeel te bewijzen. Tot snel!
Met gastvrije groet,
Team Rotisserie Rubens