{
<p>Mijn hoofd is warrig. Gedachten tollen stuurloos in het rond. Ik ben onrustig en moe, voel me misselijk en heb continu honger. Het overkomt me soms. Gewoon even doorzetten is een tweede natuur geworden. Maar het laat zich niet ontkennen, er is geen houden aan; alsof zich steeds meer donkere wolken samentrekken boven mijn bestaan. De hoofdpijn die volgt is voorbode van betere tijden, als een eerste zonnestraal die zeer doet aan de ogen.</p>
<p>“Kijk dan zelf, lieverd”. De man-met-de-papieren wijst en doet een stapje opzij. Mijn lippen glimlachen en de zintuigen schakelen over naar een storingsvrije golflengte. Ik zie zon en zand en hoor vogels fluiten. Vreemde talen weerkaatsen tegen de gevels. Een jonge man in buitenwerkpak accepteert de uitnodiging en steekt zijn gebruinde hand uit naar de zaklantaarn. Als zijn donkere krullen in de kruipruimte zijn verdwenen, keer ik terug naar m’n kamer en voel eindelijk weer aandrang om te schrijven.</p>
<p>Foto: Alice Pereboom</p>
