Hij was dronken van de nacht, dat zag je al van ver. Dronken of op een andere wijze gedrogeerd. Het was de manier waarop hij liep, die het verried: de lichte onzekerheid waarmee de voeten werden opgetild, waarna de zwaartekracht ze overmeesterde, en het bovenlichaam in balans moest worden gehouden door met zwaaiende armen het evenwicht te verzekeren.
Heikel werd het toen hij – in deze toestand – de straat op sprong en voor een aanrijdende auto bleef staan, met zijn benen gespreid en de handen tot een stopteken gevouwen. De chauffeur wist nog net op tijd te stoppen.
De man deerde de bumper niet die zijn knie bijkans raakte. In plaats daarvan gebaarde hij de rijder. Op enig moment begreep die het en flitsten de koplampen aan.
De duimen van de man gingen omhoog en soepel draaiend liet hij de automobilist passeren.
“Rijden zonder licht is gevaarlijk!” riep hij hem na.
Een Mowl’etje [mo’w…õl…ôc…ô] is een kort verhaal van exact honderdvijftig woorden. Het is bedacht en ontwikkeld door René Gademann die al sinds jaar en dag publiceert op www.mowl.eu. En elke zaterdag op Arnhem Direct.
