Tenenkrommende vakantieverhalen, wie heeft ze niet. Vertelde ik onlangs over een gemankeerde vliegreis naar Faro in Portugal, een trip jaren geleden naar metropool Londen is eveneens memorabel. Ik was er al vaker, voor mijn zoon was het de eerste maal.
Om het spannend te maken gaat de heenreis per boot en trein naar Londen. De terugreis naar Amsterdam moet zijn luchtdoop worden. Het was een korte trip maar lang genoeg om de sfeer van een stad te proeven die zich qua aantrekkelijkheid met andere Europese hoofdsteden kan meten. Op het hotel waar we ons moede hoofd ’s avonds te rusten leggen is niets aan te merken. Front, entree en lounge komen aardig overeen met de foto’s in de kleurenfolder die mij vooraf is toegezonden. (Internet bestond nog niet). De tweepersoonskamer daarentegen haalt het niet bij het afgedrukte plaatje in het fleurige drukwerk. De fotograaf van dienst moet beslist zijn beste groothoeklens hebben ingezet. Twee bedden, nachtkastje, kast, bureau-met-stoel, minitafeltje-met-televisie plus een piepklein badkamertje met mini-bad, toilet en wastafel op luttele vierkante meters. Madurodam kan er een puntje aan zuigen!
Hoogpolig tapijt
Als bierliefhebber proef ik in den vreemde altijd het lokale bier. Over de Irish Stout zijn we beiden erg tevreden. Midden in de nacht word ik door sanitaire aandrang wakker. Ik stommel in het donker, zonder mijn ‘zagende’ zoon wakker te willen maken, naar de badkamer. Ik open de deur, stap over de drempel en realiseer me dan op de helverlichte gang te staan. Ik draai me om en net op dat moment valt de deur in het slot. Daar sta ik dan op mijn blote voeten in onderbroek en volle blaas op het hoogpolige tapijt. Op de deur bonsen om Thijs wakker te maken heeft geen effect. Ik durf de lift naar de receptie niet te nemen en gebruik daarom de trap. Wanneer ik de deur naar de hotellobby open, kijk ik in de verbaasde blik van de mannelijke receptionist. Hij ziet een bleke-schicht-in-onderbroek die wat Engelse kreten slaakt in de trant van ‘bathroom, wrong door, sleep drunk, room 303’. Hij is gelukkig snel van begrip. Als een speer ga ik de trap weer op en hij stuurt iemand met een sleutel. Het loopt goed af en ik red net op tijd de wc. Wanneer ik aan het ontbijt Thijs over het akkefietje vertel, ligt hij dubbel van het lachen. Met Londen was verder niks mis.
